Nog even ter afronding van dit blog.
Ik ben al een hele poos niet meer hier geweest, en heb gemerkt dat het leven op het moment nu veel te leuk is om iedere dag te recapituleren. Iedere seconde die ik leef lijkt mooi te zijn. Natúúrlijk is dat dan een reden om op te schrijven en voor eeuwig te bewaren, maar niet nu. Ik herhaal dit verleden zodra mijn heden bergafwaarts dreigt te gaan. Het is uiteindelijk niets geworden tussen A. en ik. Let’s just say she’s not my type. Een week geleden dacht ik de liefde van mijn leven tegen te zijn gekomen. Eén persoon, uit zestig mensen. Ik had haar gekozen, en zij bleek mij te hebben gekozen. Toeval? We zijn uitgegaan, maar uit eindelijk is ook het sprookje uitgegaan. Het mocht niet zo zijn. Hopelijk blijven wij echter nog een hele poos vrienden; ze heeft zo’n schattig accent en sproetjes en rode haartjes en hmm… DAAN HOU OP!
Ok, ik ga voorlopig maar naar mezelf luisteren. Ik houd op. Met dit blog, maar het mooie leven gaat verder. Ik wens iedereen die dit leest eenzelfde leven toe.
Carpe Diem!
